جذ.: (مسك)
| 1. قِشْرَةٌ تَعْلُو وَجْهَ الصَّبِيِّ أَوِ الْمُهْرِ. 2. "بَيْنَنَا مَاسِكَةُ رَحِمٍ": أَيْ قَرَابَةٌ مُتَّصِلَةٌ.